رابطه بین ارزشیابی مستمر بر تعاملات مشترک بین دانش آموزان و معلم

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین ارزشیابی مستمر و تعاملات مشترک بین دانش آموزان و معلم بود. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند پژوهش های مرتبط انجام شد. جامعه پژوهش شامل منابع علمی و پژوهش های انجام شده در حوزه ارزشیابی آموزشی و تعاملات کلاسی بود که با روش تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که ارزشیابی مستمر از طریق بازخوردهای تکوینی، فعالیت های مشارکتی و روش های نوین سنجش، موجب افزایش تعاملات آموزشی، بهبود روابط عاطفی معلم و دانش آموز، ارتقای انگیزش تحصیلی و یادگیری عمیق می شود. همچنین نتایج بیانگر آن بود که ارزشیابی مستمر نقش موثری در مدیریت کلاس و سامان دهی تعاملات سازمان یافته دارد. با وجود چالش هایی نظیر کمبود زمان و نگرش های سنتی، شواهد نشان می دهد که با توانمندسازی معلمان و حمایت مدیران، می توان از ظرفیت های ارزشیابی مستمر برای ارتقای کیفیت آموزش بهره برداری کرد. در مجموع، این پژوهش بر ضرورت جایگزینی رویکردهای سنتی ارزشیابی با روش های مستمر و تعاملی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی مستمر ، تعامل معلم و دانش آموز ، بازخورد تکوینی ، یادگیری عمیق ، مدیریت کلاس