روش های یادگیری فعال و نقش آن ها در بهبود یادگیری دانش آموزان

یادگیری فعال به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، پاسخی به محدودیت های روش های سنتی تدریس در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان محسوب می شود. هدف این مقاله مروری، بررسی نظام مند روش های یادگیری فعال و تحلیل نقش آن ها در بهبود فرایند یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. بدین منظور، با تکیه بر مبانی نظری آموزش و یافته های پژوهش های داخلی، ابعاد مختلف یادگیری فعال از منظر شناختی، عاطفی، رفتاری و اجتماعی مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج بررسی ها نشان می دهد که یادگیری فعال با افزایش درگیری ذهنی، تقویت خودتنظیمی، ارتقای تعامل اجتماعی و ایجاد احساس شایستگی تحصیلی، زمینه یادگیری عمیق و پایدار را فراهم می سازد. تحلیل مولفه ها بیانگر آن است که اثربخشی این رویکرد وابسته به فراهم بودن بسترهای حمایتی از سوی معلم و فرهنگ مدرسه ای پذیرای مشارکت است. در شرایطی که حمایت آموزشی معلم و جو یادگیری مشارکتی وجود داشته باشد، روش های یادگیری فعال می توانند نقش موثری در بهبود کیفیت یادگیری و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا کنند. این مقاله بر ضرورت نگاه سیستمی به یادگیری فعال تاکید دارد و آن را نه به عنوان یک تکنیک آموزشی مقطعی، بلکه به عنوان رویکردی تحول آفرین در نظام آموزش وپرورش معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، مشارکت فعال دانش آموزان ، عملکرد تحصیلی ، روش های تدریس ، آموزش مدرسه ای