رابطه تئاتر درسی و میزان یادگیری دانش آموزان: یک پژوهش توصیفی–تحلیلی همبستگی

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین میزان استفاده از راهبردهای تئاتر درسی و سطح یادگیری دانش آموزان در دوره متوسطه اول بود. در دنیای امروز، آموزش های سنتی کارایی لازم را برای پاسخگویی به نیازهای یادگیری فعال و خلاقانه ندارند؛ از این رو، رویکردهای نوین آموزشی مانند ادغام هنر و آموزش مورد توجه قرار گرفته اند. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و روش همبستگی، به دنبال تبیین این رابطه بود. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۰۰ نفر از دانش آموزان دوره ابتدایی شهرقیدار در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود که با استفاده از نمونه گیری خوشه ای تصادفی، ۲۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه محقق ساخته برای سنجش میزان مواجهه و نگرش دانش آموزان به تئاتر درسی و آزمون استاندارد شده برای ارزیابی میزان یادگیری در دروس علوم و ادبیات فارسی بود. روایی ابزارها با روش روایی محتوایی و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ تایید شد. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون) انجام گرفت. نتایج نشان داد که یک رابطه مثبت و معنادار بین به کارگیری راهبردهای تئاتر درسی و میزان یادگیری دانش آموزان در هر دو درس مورد مطالعه وجود دارد ((r = ۰.۶۸, p < ۰.۰۱)). این یافته ها حاکی از آن است که تئاتر درسی می تواند به عنوان یک ابزار موثر در تعمیق یادگیری، افزایش مشارکت و بهبود درک مفاهیم انتزاعی عمل کند و ضرورت بازنگری در برنامه های درسی برای ادغام موثر هنر تئاتر را گوشزد می نماید.

کلیدواژه ها:

تئاتر درسی ، یادگیری فعال ، آموزش خلاق ، همبستگی ، یادگیری دانش آموزان