بحران انتظارات فزاینده و کمبود حمایت بین سازمانی در آموزش و پرورش ایران: تحلیل نظری، پیامدها و راهکارها

آموزش و پرورش به عنوان بنیادی ترین نهاد تربیت سرمایه انسانی، در سال های اخیر با حجم فزاینده ای از انتظارات اجتماعی، فرهنگی، تربیتی و حتی اقتصادی مواجه شده است. این انتظارات در شرایطی به آموزش و پرورش تحمیل می شود که سطح حمایت های مالی، ساختاری و بین سازمانی متناسب با آن رشد نیافته است. همسو نبودن سایر ارگان ها و سازمان ها با آموزش و پرورش موجب انتقال مسئولیت ناکامی های اجتماعی به مدارس شده و فشار مضاعفی بر معلمان و مدیران وارد کرده است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–نظری، ضمن بررسی نظریه های سیستم ها، فشار نقش، اضافه بار نهادی، حکمرانی مشارکتی، عدالت سازمانی و بوم شناسی رشد، به تبیین وضعیت آموزش و پرورش ایران پرداخته و در پایان راهکارهایی برای شکستن چرخه انتظارات ناعادلانه و بهبود همکاری های بین سازمانی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، انتظارات اجتماعی ، فشار نهادی ، همکاری بین سازمانی ، فرسودگی شغلی معلمان