بررسی تاثیر سبک های تعاملی کلاس داری بر ارتقای سلامت روان و افزایش انگیزه درونی دانش آموزان در محیط آموزشی

محیط های آموزشی به عنوان بستر اصلی شکل گیری شناخت، عاطفه و رفتار دانش آموزان، نقشی تعیین کننده در سلامت روان و انگیزش آنان ایفا می کنند. در این میان، سبک تعاملی کلاس داری معلمان، به عنوان یک عامل آموزشی پویا، تاثیر مستقیمی بر ایجاد محیطی حمایتگر و انگیزه بخش دارد. این مقاله نظری با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی، به بررسی سازوکارهای تاثیرگذاری سبک های تعاملی کلاس داری بر ارتقای سلامت روان و افزایش انگیزه درونی دانش آموزان می پردازد. بر اساس مرور نظام مند ادبیات، سبک های تدریس معلم محور و سخت گیرانه که بر کنترل و انتقال یک سویه دانش تاکید دارند، با افزایش سطح استرس و کاهش انگیزش درونی مرتبط هستند . در مقابل، سبک های تعاملی و دانش آموزمحور که مشارکت فعال، انتخاب و ابراز نظر فراگیران را تسهیل می کنند، از طریق تقویت حس خودمختاری، شایستگی و احساس تعلق، به طور همزمان بر دو متغیر سلامت روان و انگیزه درونی اثر مثبت می گذارند . چارچوب مفهومی پیشنهادی این مقاله، بر پایه نظریه خودتعیینی دسی و رایان بنا شده و نشان می دهد که چگونه رفتارهای تعاملی معلم (مانند ارائه بازخورد سازنده، شنیدن فعال، طراحی تکالیف معنادار و ایجاد فضای امن برای پرسش) می توانند نیازهای روان شناختی اساسی دانش آموزان را ارضا کند. ارضای این نیازها به نوبه خود منجر به پیامدهای مطلوبی از قبیل افزایش تاب آوری، کاهش اضطراب تحصیلی، تقویت خودکارآمدی و تداوم انگیزه برای یادگیری می شود . این مقاله در ادامه، کاربردهای عملی این چارچوب را برای بهبود عملکرد تحصیلی و همچنین مزایا، محدودیت ها و چالش های استقرار آن در محیط های آموزشی واقعی مورد بحث قرار می دهد. یافته ها بر لزوم بازنگری در شیوه های سنتی کلاس داری و حرکت به سمت الگوهای ارتباطی و تدریس تعاملی برای پرورش نسلی باانگیزه و دارای سلامت روان تاکید می کنند.