معماری مغز یادگیرنده: کاربرد اصول نوروپلاستیسیتی (انعطاف پذیری عصبی) در اصلاح دانش آموزان دیرآموز.

چکیدهدر دهه های اخیر، علوم اعصاب شناختی (Cognitive Neuroscience) پارادایم های سنتی آموزش و پرورش را به چالش کشیده است. مفهوم «نوروپلاستیسیتی» یا انعطاف پذیری عصبی، به معنای توانایی مغز برای تغییر ساختار و کارکرد خود در پاسخ به تجربیات، یادگیری و محیط، نویدبخش افق های جدیدی برای دانش آموزان با نیازهای ویژه، به خصوص دانش آموزان «دیرآموز» (Slow Learners) است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و میان رشته ای، به بررسی مکانیسم های بیولوژیکی یادگیری در مغز پرداخته و استدلال می کند که برچسب «دیرآموز» نباید به معنای ناتوانی دائمی تلقی شود. با درک دقیق سیناپس زایی، هرس عصبی و نقش واسطه های شیمیایی، مربیان می توانند محیط های یادگیری را به گونه ای طراحی کنند که معماری مغز این دانش آموزان را بازسازی کند. این پژوهش در هشت بخش مجزا، از مبانی نظری تا راهکارهای عملی مانند آموزش چندحسی، مدیریت بار شناختی و مداخلات روانی-عصبی را پوشش می دهد و بر این نکته تاکید دارد که مغز، عضوی پویا و تغییرپذیر است، نه ظرفی ثابت که تنها باید پر شود.

کلیدواژه ها:

نوروپلاستیسیتی ، دانش آموزان دیرآموز ، توانبخشی شناختی ، سیناپس زایی ، حافظه کاری ، علوم اعصاب تربیتی ، آموزش مغز-محور.