سکوت پرمعنا: نقش «گوش دادن آموزشی» معلم در پیشگیری از افت تحصیلی

چکیدهدر گفتمان غالب نظام های آموزشی، «تدریس» همواره مترادف با «سخن گفتن» پنداشته شده است؛ گویی معلمی که بیشتر صحبت می کند، دانش بیشتری منتقل می سازد. اما این مقاله با رویکردی انتقادی به پارادایم «معلم گویای مطلق»، مفهوم «گوش دادن آموزشی» (Pedagogical Listening) را به عنوان یک مهارت حرفه ای حیاتی و مغفول مانده معرفی می کند. پژوهش حاضر با واکاوی ادبیات روانشناسی تربیتی و علوم شناختی، استدلال می کند که سکوت معلم، نه به معنای انفعال، بلکه به مثابه یک «فضای شناختی فعال» اسماندانا کردزنگنهکارشناس روانشناسی(آموزگار ناحیه ۲ اهواز آموزگاران اداره استثنایی)ت که امکان پردازش اطلاعات، بروز بدفهمی ها و شکل گیری تفکر انتقادی را برای دانش آموز فراهم می آورد. مقاله نشان می دهد که چگونه گذار از «شنیدن فیزیکی» به «گوش دادن تفسیری و همدلانه»، می تواند به عنوان یک ابزار تشخیصی قوی عمل کرده و با شناسایی زودهنگام موانع شناختی و هیجانی یادگیری، از افت تحصیلی پیشگیری کند. با بررسی نقش سکوت در مدیریت زمان انتظار (Wait-Time) و تاثیر آن بر خودپنداره تحصیلی دانش آموزان، این نوشتار راهکارهایی عملی برای تغییر نقش معلم از «سخنران» به «شنونده فعال» ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: گوش دادن آموزشی ، افت تحصیلی ، سکوت معلم ، زمان انتظار ، تعامل کلاسی ، روانشناسی تربیتی ، تشخیص آموزشی ، ارتباط معلم و شاگرد.