همکار نامرئی من: چگونه هوش مصنوعی می تواند دستیار خلاق معلم باشد، نه جایگزین او

چکیدهدر سپیده دم عصر چهارم انقلاب صنعتی، نظام های آموزشی با بزرگترین تحول ابزاری و پارادایمی خود در قرن اخیر مواجه شده اند. هوش مصنوعی (AI) نه به عنوان یک فناوری صرف، بلکه به مثابه یک «همکار نامرئی» و هوشمند وارد زیست بوم کلاس درس شده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و کاربردی، به بررسی نقش دوگانه هوش مصنوعی در آموزش می پردازد: از یک سو پتانسیل آن برای شخصی سازی یادگیری، تولید محتوای خلاق و کاهش بار اجرایی معلمان، و از سوی دیگر نگرانی های وجودی پیرامون جایگزینی نقش انسان. استدلال اصلی این پژوهش آن است که هوش مصنوعی نه رقیب، بلکه مکمل توانمندی های شناختی و عاطفی معلم است. با بهره گیری از مبانی نظری «هوش افزوده» (Augmented Intelligence) و نظریات یادگیری ساختن گرا، نشان داده می شود که چگونه AI می تواند معلمان را از وظایف تکراری رها کرده و فرصت تمرکز بر مهارت های سطح بالا مانند تفکر انتقادی، همدلی و خلاقیت را فراهم آورد. این مقاله در ۸ بخش مجزا به تشریح ابعاد فنی، پداگوژیکی، اخلاقی و آینده نگرانه این تعامل می پردازد و راهکارهایی برای ادغام موثر این فناوری در برنامه درسی ارائه می دهد، به گونه ای که جایگاه معلم به عنوان رهبر ارکستر یادگیری تثبیت و تقویت گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی در آموزش ، دستیار هوشمند معلم ، یادگیری شخصی سازی شده ، هوش مصنوعی مولد ، تکنولوژی آموزشی ، ارزیابی هوشمند ، اخلاق در AI.