همکار نامرئی من: چگونه هوش مصنوعی (ChatGPT) می تواند دستیار طراحی طرح درس معلمان باشد؟ (نه جایگزین آن ها)

چکیدهورود هوش مصنوعی مولد، به ویژه مدل های زبانی بزرگ مانند ChatGPT، به عرصه آموزش، پارادایم های سنتی طراحی آموزشی را با چالش ها و فرصت های بی نظیری مواجه کرده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و کاربردی، به بررسی نقش این فناوری نوین نه به عنوان جایگزینی برای معلم، بلکه در مقام یک «همکار نامرئی» یا دستیار هوشمند می پردازد. هدف اصلی، تبیین راهکارهایی است که معلمان می توانند با بهره گیری از آن ها، فرآیند زمان بر و پیچیده طراحی طرح درس را بهینه سازی کرده و کیفیت آموزشی را ارتقا دهند. در این پژوهش، ضمن واکاوی مبانی نظری تعامل انسان و ماشین در بستر آموزش، تکنیک های مهندسی پرامپت برای دریافت خروجی های پداگوژیک، کاربرد هوش مصنوعی در تدوین اهداف آموزشی بر اساس طبقه بندی بلوم، طراحی سناریوهای یادگیری شخصی سازی شده، ساخت ابزارهای ارزشیابی و روبریک ها، و همچنین ملاحظات اخلاقی و سوگیری های الگوریتمی مورد بحث قرار می گیرد. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی با کاهش بار شناختی معلمان در امور اجرایی و محتوایی، فرصت تمرکز بر تعاملات انسانی، خلاقیت و مدیریت عاطفی کلاس را فراهم می آورد. کلیدواژگان این گذار، تغییر نقش معلم از «تولیدکننده صرف محتوا» به «معمار و ارزیاب ارشد فرآیند یادگیری» است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی مولد ، ChatGPT ، طراحی آموزشی ، همکار نامرئی ، طرح درس ، مهندسی پرامپت ، صلاحیت حرفه ای معلم ، تکنولوژی آموزشی.