معلم به عنوان مربی (Coach): تغییر نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر فرآیند یادگیری

در چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، مدل های سنتی تدریس که بر انتقال یک طرفه دانش از معلم به دانش آموز استوار بودند، کارایی خود را از دست داده اند. با انفجار اطلاعات و دسترسی همگانی به منابع دانش، نقش معلم در حال دگردیسی بنیادین به سمت «مربی گری» (Coaching) و تسهیل گری است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و جامع، به بررسی ابعاد نظری و عملی این تغییر پارادایم می پردازد. در این رویکرد، معلم دیگر «دانای کل بر صحنه» نیست، بلکه به عنوان «راهنما در کنار»، فرآیند یادگیری فعال، تفکر انتقادی و خودتنظیمی را در دانش آموزان تقویت می کند. این پژوهش با واکاوی نظریه های یادگیری سازنده گرا و انسان گرا، مهارت های کلیدی معلم -مربی نظیر پرسشگری سقراطی، گوش دادن فعال و بازخورد سازنده را تشریح می نماید. همچنین، نقش تکنولوژی در توانمندسازی این مدل و چالش های سیستمی پیاده سازی آن در نظام های آموزشی متمرکز مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که گذار به نقش مربی، نه تنها انگیزه درونی دانش آموزان را افزایش می دهد، بلکه آنان را برای یادگیری مادام العمر در دنیای پیچیده و متغیر آماده می سازد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: معلم در مقام مربی ، تسهیل گر یادگیری ، کوچینگ آموزشی ، یادگیری دانش آموز محور ، خودتنظیمی ، آموزش مدرن ، روانشناسی تربیتی.