اثر بازخورد حمایتی معلم بر کاهش فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان

فرسودگی تحصیلی به عنوان یک سندرم روان شناختی مزمن که با احساس خستگی عاطفی، بدبینی نسبت به مدرسه و کاهش احساس کفایت تحصیلی همراه است، یکی از چالش های جدی نظام های آموزشی نوین محسوب می شود. این پدیده نه تنها بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاثیر منفی می گذارد، بلکه سلامت روان و کیفیت زندگی آن ها را نیز به مخاطره می اندازد. در این میان، تعاملات بین فردی در محیط مدرسه، به ویژه رابطه معلم و دانش آموز، نقشی محوری در شکل گیری نگرش ها و تجارب دانش آموزان ایفا می کند. این مقاله با رویکردی توصیفی و غیرآماری، به بررسی نقش حیاتی «بازخورد حمایتی معلم» به عنوان یک راهکار موثر در کاهش و پیشگیری از فرسودگی تحصیلی می پردازد. بازخورد حمایتی، که فراتر از ارزیابی صرف عملکرد است و شامل ابعاد عاطفی، انگیزشی و شناختی می شود، می تواند محیط یادگیری را از یک فضای فشارزا به بستری امن و رشد دهنده تبدیل کند. هدف این پژوهش تبیین سازوکارهای نظری است که از طریق آن ها یک معلم حامی می تواند با ارائه بازخوردهای سازنده، حس تعلق، خودکارآمدی و معنایابی تحصیلی را در دانش آموز تقویت کرده و در نتیجه، از ظهور یا تعمیق نشانه های فرسودگی جلوگیری نماید. درک این رابطه متقابل برای طراحی مداخلات موثر تربیتی و ارتقاء سلامت روان دانش آموزان ضروری است.

کلیدواژه ها:

فرسودگی تحصیلی ، بازخورد حمایتی ، معلم ، خودکارآمدی ، انگیزش تحصیلی ، سلامت روان دانش آموزان