/مقایسه روش های ارزیابی سنتی و نوین در مدارس

در عصر حاضر، نظام های آموزشی در سراسر جهان با تغییرات بنیادینی در پارادایم های یادگیری و سنجش مواجه هستند. گذار از رویکردهای رفتارگرایانه که بر حفظیات و آزمون های مداد-کاغذی تمرکز داشتند، به سمت رویکردهای سازنده گرا که بر سنجش عملکرد، فرآیند یادگیری و مهارت های تفکر سطح بالا تاکید دارند، به یکی از مهم ترین مباحث در علوم تربیتی تبدیل شده است. این مقاله با هدف بررسی تطبیقی روش های ارزیابی سنتی و نوین در مدارس تدوین شده است. در این پژوهش، مبانی فلسفی و نظری هر دو رویکرد، ابزارها و تکنیک های مورد استفاده، مزایا و معایب، نقش معلم و دانش آموز، و تاثیر این روش ها بر انگیزش و یادگیری عمیق مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که اگرچه روش های سنتی همچنان در سنجش دانش پایه و ایجاد استانداردهای یکسان کارایی دارند، اما در پرورش مهارت های قرن بیست و یکم، خلاقیت و حل مسئله ناتوان هستند. در مقابل، روش های نوین با تمرکز بر ارزشیابی توصیفی، پوشه کار و سنجش های عملکردی، یادگیری را به عنوان یک فرآیند مستمر و پویا در نظر می گیرند. نتیجه گیری نهایی بر لزوم اتخاذ رویکردی ترکیبی تاکید دارد که در آن نقاط قوت هر دو روش برای بهینه سازی فرآیند آموزش و پرورش به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: ارزشیابی آموزشی ، سنجش سنتی ، سنجش نوین ، ارزشیابی توصیفی ، یادگیری سازنده گرا ، عملکرد تحصیلی ، بازخورد موثر.