تعامل معلم و دانش آموز در آموزش مبتنی بر فناوری

ظهور فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی، پارادایم های آموزشی را از رویکردهای سنتی و معلم محور به سمت محیط های یادگیری پویا، منعطف و دانش آموزمحور تغییر داده است. در این میان، مفهوم «تعامل» به عنوان قلب تپنده فرایند یادگیری، دستخوش تحولات بنیادین شده است. در کلاس های درس سنتی، تعامل چهره به چهره و همزمان، بستر اصلی انتقال دانش و تربیت بود، اما در آموزش مبتنی بر فناوری (اعم از یادگیری الکترونیکی، ترکیبی و سیار)، فاصله فیزیکی میان معلم و یادگیرنده، نیازمند بازتعریف مکانیزم های ارتباطی است. این مقاله با هدف بررسی عمیق ابعاد تعامل معلم و دانش آموز در بسترهای دیجیتال، به تحلیل نقش های جدید معلم به عنوان تسهیل گر و دانش آموز به عنوان یادگیرنده خودراهبر می پردازد. پژوهش حاضر نشان می دهد که اگرچه فناوری پتانسیل های بی شماری برای غنی سازی یادگیری فراهم می کند، اما چالش هایی نظیر «فاصله تعاملی»، انزوای اجتماعی و فقدان سرنخ های غیرکلامی را نیز به همراه دارد. با استناد به نظریات یادگیری سازنده گرا و چارچوب اجتماع کاوشگری، این مقاله راهکارهایی عملی برای ارتقای حضور آموزشی و اجتماعی در محیط های مجازی ارائه می دهد. نتایج حاکی از آن است که موفقیت در آموزش فناورانه نه صرفا در گرو ابزارهای پیشرفته، بلکه در گرو طراحی آموزشی تعاملی و برقراری ارتباط عاطفی و شناختی موثر میان معلم و دانش آموز است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: تعامل آموزشی ، آموزش مبتنی بر فناوری ، یادگیری الکترونیکی ، نقش معلم ، یادگیرنده خودراهبر ، فاصله تعاملی ، آموزش در ایران.