روش های تدریس ترکیبی در آموزش نوین

در عصر حاضر، پارادایم های آموزشی تحت تاثیر تحولات شگرف فناوری اطلاعات و ارتباطات، دستخوش تغییرات بنیادین شده اند. گذار از آموزش سنتی معلم محور به رویکردهای نوین یادگیرنده محور، نیازمند اتخاذ راهبردهایی است که ضمن حفظ تعاملات انسانی، از پتانسیل های فضای دیجیتال بهره مند شود. یادگیری ترکیبی (Blended Learning) به عنوان نقطه ی تلاقی آموزش حضوری و آموزش الکترونیکی، پاسخی کارآمد به نیازهای متغیر نسل جدید یادگیرندگان است. این مقاله با هدف تبیین مبانی نظری، مدل های اجرایی و الزامات زیرساختی روش های تدریس ترکیبی نگاشته شده است. در این پژوهش تفصیلی، ضمن بررسی مدل های مختلفی همچون کلاس معکوس، چرخش ایستگاهی و مدل های منعطف، به واکاوی روان شناختی یادگیری در محیط های ترکیبی پرداخته شده است. همچنین، با استناد به پژوهش های انجام شده در بستر نظام آموزشی ایران، چالش های موجود نظیر شکاف دیجیتالی، سواد فناورانه معلمان و مسائل فرهنگی مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که پیاده سازی موفقیت آمیز تدریس ترکیبی نیازمند بازمهندسی فرایندهای ارزشیابی، توسعه حرفه ای مداوم معلمان و تامین زیرساخت های پایدار است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری ترکیبی ، آموزش نوین ، کلاس معکوس ، فناوری آموزشی ، پداگوژی دیجیتال ، تعامل معلم و دانش آموز ، یادگیری الکترونیکی.