مدرسه هوشمند و آینده روش های تدریس

تحول دیجیتال در قرن بیست و یکم، تمامی ارکان جوامع بشری را تحت تاثیر قرار داده است و نظام های آموزشی نیز از این قاعده مستثنی نبوده اند. گذار از مدارس سنتی به مدارس هوشمند، تنها یک تغییر سخت افزاری نیست، بلکه پارادایمی نوین در فلسفه تعلیم و تربیت محسوب می شود. این مقاله به بررسی عمیق مفهوم مدارس هوشمند، زیرساخت های لازم، و تاثیر شگرف آن بر آینده روش های تدریس می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، تبیین چگونگی تغییر نقش معلم از یک انتقال دهنده صرف دانش به یک تسهیل گر یادگیری و همچنین بررسی جایگاه هوش مصنوعی، کلان داده ها و واقعیت مجازی در کلاس های درس آینده است. در این راستا، چالش های پیش روی نظام آموزشی ایران از جمله شکاف دیجیتالی، نیاز به بازآموزی نیروی انسانی و مسائل فرهنگی نیز مورد واکاوی قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که آینده روش های تدریس به سمت شخصی سازی آموزش، یادگیری تعاملی و مادام العمر پیش می رود که در آن فناوری به عنوان ابزاری در خدمت پداگوژی (علم آموزش) قرار دارد، نه حاکم بر آن.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: مدرسه هوشمند ، روش های نوین تدریس ، هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری معکوس ، فناوری آموزشی ، تحول دیجیتال ، نظام آموزشی ایران.