ارزیابی آموزشی در تقویت انگیزش تحصیلی دانش آموزان

انگیزش تحصیلی به عنوان یکی از ارکان اساسی و بنیادین در فرایند یاددهی-یادگیری شناخته شده است. بدون وجود انگیزه، دانش آموزان و دانشجویان ممکن است علاقه، پشتکار و تمرکز لازم برای کسب دانش و مهارت های لازم را نداشته باشند، که این امر می تواند منجر به افت تحصیلی، کاهش کیفیت آموزش و حتی ترک تحصیل شود. در واقع، انگیزش به عنوان نیروی محرکه یادگیری، نقش کلیدی در دستیابی به اهداف آموزشی و پرورش افراد موفق در جامعه ایفا می کند. با این وجود، تحقیقات متعددی در ایران و جهان نشان داده اند که بسیاری از دانش آموزان در دوره های مختلف تحصیلی به ویژه در دوره متوسطه، با کاهش انگیزش مواجه هستند که این امر نیازمند توجه و راهکارهای موثر است.انگیزش تحصیلی به عنوان یکی از مهم ترین عوامل موثر بر فرآیند یادگیری و موفقیت تحصیلی دانش آموزان شناخته شده است. کاهش انگیزش در بین دانش آموزان، به خصوص در دوره متوسطه، چالشی بزرگ برای نظام های آموزشی است که می تواند منجر به افت عملکرد، کاهش مشارکت در کلاس و حتی ترک تحصیل شود. در پاسخ به این مسئله، برنامه های آموزشی متعددی طراحی شده اند که هدف آن ها افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانش آموزان است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثربخشی این برنامه ها در تقویت انگیزش تحصیلی انجام گرفته است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و شبه تجربی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه دهم و یازدهم مدارس دولتی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ می باشد. با نمونه گیری خوشه ای، ۱۲۰ دانش آموز به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش در یک دوره ۸ هفته ای تحت برنامه آموزشی انگیزشی مبتنی بر یادگیری فعال، مشارکت گروهی و تقویت مهارت های خودتنظیمی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل برنامه عادی را دنبال کرد. داده های مربوط به انگیزش تحصیلی با استفاده از پرسشنامه استاندارد والرند (AMS) و فرم ارزیابی کیفیت برنامه آموزشی جمع آوری شد.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، برنامه آموزشی ، یادگیری فعال ، خودتنظیمی ، آموزش مشارکتی ، اثربخشی آموزشی ، ارتقاء انگیزه ، عملکرد تحصیلی