نقش تعاملات مثبت معلم–دانش آموز در کاهش اضطراب و افزایش خودکارآمدی تحصیلی

تعاملات مثبت معلم–دانش آموز به عنوان یکی از عوامل موثر در فرآیند یاددهی–یادگیری، نقش مهمی در سلامت روانی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارد. پژوهش های اخیر نشان می دهند که این تعاملات می توانند اضطراب تحصیلی را کاهش داده و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان را تقویت کنند. اضطراب تحصیلی، با ایجاد نگرانی و فشار روانی، توانایی تمرکز و یادگیری را محدود می کند و در نتیجه بر عملکرد تحصیلی اثر منفی می گذارد. در مقابل، خودکارآمدی تحصیلی، باور دانش آموز نسبت به توانایی های خود برای موفقیت در تکالیف تحصیلی است و موجب افزایش انگیزه، استقامت و مقاومت در برابر چالش ها می شود. تعاملات مثبت شامل بازخورد سازنده، تشویق مستمر، همدلی، ایجاد محیط یادگیری امن و توجه فردی به دانش آموز است که با کاهش اضطراب و تقویت باور به توانایی ها، زمینه رشد تحصیلی و روانی دانش آموزان را فراهم می کند. این مقاله با مرور مطالعات نظری و پژوهش های میدانی، نقش تعاملات مثبت معلم–دانش آموز را در کاهش اضطراب و افزایش خودکارآمدی بررسی کرده و راهکارهای عملی برای ایجاد محیط کلاس حمایتی ارائه می دهد. نتایج نشان می دهند که آموزش و ارتقای مهارت های تعامل مثبت معلمان می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی و سلامت روانی دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

تعاملات مثبت معلم–دانش آموز ، اضطراب تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، بازخورد سازنده