ارزیابی توصیفی و یادگیری خودتنظیمی: پایه گذاری بر استقلال دانش آموزی

این مقاله به بررسی ارتباط بین ارزشیابی توصیفی و یادگیری خودتنظیمی در ایجاد دانش آموزان مستقل می پردازد. با توجه به تغییرات سریع در دنیای امروز و نیاز به مهارت های جدید، آموزش و پرورش باید به گونه ای طراحی شود که دانش آموزان را به سمت یادگیری مستقل هدایت کند. ارزشیابی توصیفی به عنوان یک ابزار موثر در فرآیند آموزش، معلمان را قادر می سازد تا نقاط قوت و ضعف دانش آموزان را شناسایی کرده و بازخوردهای سازنده ای ارائه دهند. این بازخوردها نه تنها به شفافیت در یادگیری کمک می کند، بلکه انگیزه و خودآگاهی دانش آموزان را نیز افزایش می دهد. یادگیری خودتنظیمی به دانش آموزان این امکان را می دهد که مسئولیت یادگیری خود را بر عهده بگیرند و با تعیین اهداف، نظارت بر پیشرفت و ارزیابی نتایج، مهارت های خود را تقویت کنند. در نهایت، مقاله به ارائه راهکارهایی برای ارتقای یادگیری خودتنظیمی از طریق ارزشیابی توصیفی و ایجاد دانش آموزان مستقل می پردازد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، یادگیری خودتنظیمی ، دانش آموزان مستقل ، بازخورد سازنده ، مسئولیت یادگیری ، آموزش و پرورش