بررسی نقش کنترل اضطراب و پرخاشگری در ارتقای سلامت روان دانش آموزان

سلامت روان دانش آموزان به عنوان یکی از ارکان اساسی موفقیت تحصیلی و پویایی اجتماعی، تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد. در این میان، اضطراب و پرخاشگری از چالش های شایع روانی-اجتماعی در محیط های آموزشی محسوب می شوند که در صورت عدم مدیریت، می توانند تاثیرات مخربی بر بهزیستی روانی، عملکرد تحصیلی و روابط بین فردی دانش آموزان بگذارند (سلیگمن، ۲۰۱۸). این مقاله نظری با هدف تبیین نقش کنترل و تنظیم این دو عامل در ارتقای سلامت روان دانش آموزان، به ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی می پردازد. در بخش مرور ادبیات، مبانی نظری مرتبط با اضطراب (با تاکید بر نظریه های شناختی-رفتاری بک، ۱۹۷۶) و پرخاشگری (با توجه به نظریه های یادگیری اجتماعی بندورا، ۱۹۷۳) بررسی می شود. همچنین، سازه سلامت روان بر اساس مدل جامع بهداشت روان جهانی (WHO, ۲۰۲۲) تعریف می گردد. در ادامه، چارچوب مفهومی پیشنهادی، با تلفیق مدل های «تنظیم هیجان گروس» (۲۰۱۵) و «خویشتن داری به عنوان یک منبع» (بائومیستر و همکاران، ۲۰۰۷)، استدلال می کند که کنترل اضطراب و مدیریت پرخاشگری، از طریق مکانیسم های بهبود یافته ی نظم بخشی هیجانی، افزایش تاب آوری و تقویت کارکردهای شناختی، مستقیما بر افزایش سطح سلامت روان تاثیر می گذارند. کاربردهای عملی این چارچوب در محیط مدرسه، شامل اجرای برنامه های آموزشی مهارت های مقابله ای، آموزش ذهن آگاهی، و طراحی محیط های آموزشی حامی است. در نهایت، مزایای این رویکرد، محدودیت های بالقوه و چالش های اجرایی آن بحث شده و بر ضرورت توجه نظام مند به این عوامل در برنامه ریزی مداخلات مدرسه محور برای بهبود سلامت روان دانش آموزان تاکید می شود.