بررسی تاثیر استفاده از محتوای آموزشی الکترونیکی بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان

با گسترش فناوری های دیجیتال در عرصه آموزش، بررسی تاثیرات کیفی این ابزارها بر متغیرهای روان شناختی موثر در یادگیری، به یکی از کانون های پژوهشی مهم تبدیل شده است. هدف این مقاله نظری، ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای تبیین نظام مند چگونگی تاثیرگذاری استفاده از محتوای آموزشی الکترونیکی بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان است. خودکارآمدی تحصیلی به عنوان باور فرد به توانایی های خود برای سازماندهی و اجرای اقدامات لازم برای دستیابی به سطوح تعیین شده عملکرد تحصیلی، نقش کلیدی در انگیزش، پشتکار و کیفیت یادگیری ایفا می کند (بندورا، ۱۹۹۷). این مقاله با روشی تحلیلی-مروری و با اتکا به مبانی نظری مربوط به یادگیری الکترونیکی و خودکارآمدی، استدلال می کند که محتوای آموزشی الکترونیکی، صرفا از طریق در دسترس قرار دادن اطلاعات عمل نکرده، بلکه می تواند از طریق مکانیسم های گوناگونی بر خودکارآمدی تحصیلی تاثیر بگذارد. در این راستا، پس از بیان مسئله و مرور ادبیات، یک چارچوب مفهومی ارائه می شود که در آن عواملی مانند تعاملپذیری و بازخورد فوری، سازگاری و شخصی سازی محتوا، تسهیل یادگیری خودتنظیمی، و ایجاد تجارب تسلط یابانه به عنوان مهم ترین سازوکارهای واسطه ای اثرگذاری در نظر گرفته می شوند (کلارک و مایر، ۲۰۱۶؛ زیمون، ۲۰۱۲). همچنین، نقش تعدیل گر متغیرهایی مانند باورهای فراشناختی دانش آموزان، حمایت معلم و دسترسی به فناوری در این چارچوب مورد توجه قرار می گیرد. این مقاله در ادامه، کاربردهای عملی این چارچوب را برای طراحی موثرتر محتوای الکترونیکی با هدف تقویت خودکارآمدی برمی شمارد و مزایا و چالش های رویکرد پیشنهادی را مورد بحث قرار می دهد. در نهایت، با جمع بندی یافته ها، جهت گیری های آتی پژوهشی در این حوزه ترسیم می گردد.