بررسی تاثیر روش های فعال تدریس بر یادگیری مهارت مکالمه دانش آموزان متوسطه اول

هدف این پژوهش بررسی تاثیر روش های فعال تدریس بر یادگیری مهارت مکالمه دانش آموزان متوسطه اول ناحیه ۲ شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. پژوهش حاضر از نوع شبه تجربی با گروه آزمایش و گروه کنترل است. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه متوسطه اول مدارس ناحیه ۲ بود و نمونه شامل ۶۰ دانش آموز (۳۰ نفر گروه آزمایش و ۳۰ نفر گروه کنترل) به روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از آزمون مهارت مکالمه پیش آزمون و پس آزمون و پرسشنامه انگیزه و اعتماد به نفس استفاده گردید. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و آمار توصیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که دانش آموزان گروه آزمایش، پس از آموزش با روش های فعال، توانایی مکالمه بالاتری داشتند و انگیزه و اعتماد به نفس آنان نیز افزایش یافته بود. این نتایج تاکید می کند که به کارگیری روش های فعال تدریس، به ویژه فعالیت های گروهی، نقش آفرینی و بازی های زبانی، می تواند یادگیری مهارت مکالمه و تعامل دانش آموزان را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

روش های فعال تدریس ، مهارت مکالمه ، انگیزه ، اعتماد به نفس ،