روایت توانستن در کلاس درس: خوانشی تربیتی–ادبی از شکل گیری باورهای تحصیلی و پویایی یادگیری دانش آموزان

درک فرایند یادگیری دانش آموزان، تنها در چارچوب متغیرهای شناختی و آموزشی خلاصه نمی شود، بلکه نیازمند توجه به ابعاد معنایی، روایی و روان شناختی تجربه یادگیری است. خودباوری تحصیلی به عنوان یکی از بنیان های اساسی رشد روانی–تربیتی، نقشی تعیین کننده در چگونگی مواجهه دانش آموزان با چالش های آموزشی، تداوم تلاش و معنادار شدن یادگیری ایفا می کند. این پژوهش با رویکردی تحلیلی–تفسیری، به بررسی خودباوری تحصیلی از منظر روان شناسی تربیتی و ادبیات می پردازد و نشان می دهد که چگونه روایت ها، متون ادبی و زبان آموزشی می توانند در شکل دهی به تصویر ذهنی دانش آموز از «خود یادگیرنده» نقش آفرین باشند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که ادبیات، از طریق بازنمایی تجربه های زیسته، الگوهای هویتی و روایت های موفقیت و شکست، بستری موثر برای تقویت باور به توانمندی، تاب آوری تحصیلی و پویایی یادگیری فراهم می آورد. همچنین پیوند میان زبان آموزشی و روایت های ادبی، می تواند به بازسازی نگرش دانش آموزان نسبت به توانایی های خود و افزایش اثربخشی فرایند یاددهی–یادگیری منجر شود. در نهایت، مقاله بر ضرورت بهره گیری آگاهانه از ظرفیت های ادبیات در کنار رویکردهای روان شناختی، به منظور پرورش یادگیرندگانی خودباور، معناداراندیش و فعال در فرایند یادگیری تاکید می کند.