نقش آموزش بازیگری و مهارت های نمایشی در تقویت و توسعه ی مهارت های ارتباطی دانش آموزان

کلاس درس، پیش از آنکه فضایی برای انتقال فرمول ها و متون باشد، صحنه ای برای تمرین زیستن و آموختن هنر «ارتباط» است. در میان تمامی ابزارهای نوین پداگوژیک، هنر نمایش و تکنیک های بازیگری، به عنوان قدرتمندترین رسانه برای واکاوی درونیات انسانی و تقویت مهارت های بین فردی شناخته می شوند. بازیگری در بافت آموزشی، نه به معنای تربیت بازیگر برای صحنه ی تئاتر، بلکه به مثابه روشی خلاق برای «آزاد کردن بیان»، «تقویت همدلی» و «ارتقای اعتمادبه نفس» در دانش آموزان است. این هنر به فراگیران اجازه می دهد تا در قالبی امن و ایماژگونه، موقعیت های مختلف زندگی را تجربه کرده و بر ترس های کلامی و غیرکلامی خود فائق آیند.ادغام مهارت های نمایشی در برنامه های درسی، دانش آموز را از یک شنونده ی منفعل به یک کنشگر خلاق تبدیل می کند. از طریق فن بیان، زبان بدن و بداههپردازی، دانش آموزان می آموزند که چگونه با وضوح سخن بگویند، چگونه گوش بسپارند و چگونه در موقعیت های چالش برانگیز اجتماعی، واکنش هایی هوشمندانه نشان دهند. در واقع، درام آموزشی (Educational Drama) به مثابه ی یک آزمایشگاه اجتماعی است که در آن «مهارت های ارتباطی» نه از طریق تئوری، بلکه با تمام وجود زیست می شوند. نوشتار حاضر با رویکردی تبیینی، به بررسی نقش کلیدی آموزش بازیگری در توسعه ی ظرفیت های کلامی و رفتاری فراگیران پرداخته و تاثیر این مهارت های نمایشی را بر بهبود کیفیت تعاملات اجتماعی دانش آموزان در محیط مدرسه و فراتر از آن واکاوی می کند.