بررسی رابطه خودکارآمدی معلمان با کیفیت تدریس

آموزش و پرورش به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار در هر جامعه ای شناخته می شود و معلمان در خط مقدم این جبهه قرار دارند. کیفیت تدریس، متغیری پیچیده و چندبعدی است که تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد. یکی از مهم ترین سازه های روان شناختی که در دهه های اخیر توجه پژوهشگران تربیتی را به خود جلب کرده است، «خودکارآمدی معلم» است. خودکارآمدی به باور فرد به توانایی های خود برای سازماندهی و اجرای اقدامات لازم جهت دستیابی به اهداف مشخص اشاره دارد. این پژوهش مروری با هدف بررسی عمیق رابطه میان باورهای خودکارآمدی معلمان و کیفیت تدریس آن ها انجام شده است. یافته های حاصل از تحلیل مبانی نظری و پیشینه پژوهشی نشان می دهد که خودکارآمدی بالا در معلمان با شاخص های مثبت تدریس نظیر مدیریت کلاس بهتر، استفاده از راهبردهای آموزشی فعال، ایجاد انگیزه در دانش آموزان و تاب آوری در برابر چالش های آموزشی همبستگی معنادار و مستقیمی دارد. معلمان با خودکارآمدی بالا، اهداف چالش برانگیزتری انتخاب می کنند و در مواجهه با شکست، پایداری بیشتری نشان می دهند که در نهایت منجر به بهبود پیامدهای یادگیری در دانش آموزان می شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: خودکارآمدی معلم ، کیفیت تدریس ، باورهای انگیزشی ، مدیریت کلاس ، پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ، روان شناسی تربیتی.