تاثیر مدل های مربیگری (Coaching) متقابل بین همکاران بر بهبود عملکرد تدریس معلمان

در نظام های آموزشی نوین، گذار از نظارت های سنتی و سلسله مراتبی به سمت رویکردهای مشارکتی و همتا-محور، به عنوان یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای ارتقای کیفیت آموزش تلقی می شود. مربیگری متقابل یا همتا (Peer Coaching) فرایندی محرمانه و غیرارزیابانه است که در آن دو یا چند همکار حرفه ای با همکاری یکدیگر برای بازاندیشی در شیوه های کنونی، گسترش، اصلاح و ایجاد مهارت های جدید، تبادل تجربه و حل مشکلات در کلاس درس مشارکت می کنند. این مقاله با هدف بررسی تاثیر این مدل بر بهبود عملکرد تدریس معلمان نگاشته شده است. پژوهش حاضر نشان می دهد که اجرای صحیح مربیگری همتا منجر به افزایش خودکارآمدی معلمان، بهبود مدیریت کلاس، تنوع بخشی به راهبردهای تدریس و در نهایت ارتقای یادگیری دانش آموزان می شود. همچنین، نقش فرهنگ سازمانی و اعتماد متقابل به عنوان پیشران های اصلی این فرایند مورد تحلیل قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مربیگری متقابل ، توسعه حرفه ای معلمان ، عملکرد تدریس ، نظارت همتا ، یادگیری مشارکتی ، بازخورد آموزشی