رابطه بین خودکارآمدی معلم و میزان تمایل او به به کارگیری روش های نوین تدریس در پایه های پایین تحصیلی

در عصر حاضر، نظام های آموزشی با چالش های بنیادینی در زمینه انطباق با نیازهای نسل جدید و تحولات پرشتاب تکنولوژیک روبرو هستند. یکی از مهم ترین متغیرهای تاثیرگذار بر کیفیت آموزش، به ویژه در پایه های پایین تحصیلی (اول تا سوم ابتدایی)، نحوه تدریس معلم و میزان بهره گیری او از رویکردهای نوین آموزشی است. این پژوهش نظری با هدف تبیین رابطه عمیق و چندلایه میان باورهای خودکارآمدی معلمان و تمایل آن ها به عبور از روش های سنتی و پذیرش روش های فعال و نوین تدریس تدوین شده است. استدلال اصلی مقاله بر این پایه استوار است که دانش پداگوژیک به تنهایی برای تغییر رفتار معلم کافی نیست؛ بلکه این “باور به توانمندی” است که به عنوان موتور محرکه، دانش را به عمل تبدیل می کند. معلمان با خودکارآمدی بالا، روش های نوین را نه به عنوان یک تهدید یا بار اضافی، بلکه به عنوان چالش هایی قابل مدیریت می بینند که منجر به رشد دانش آموزان می شود. در مقابل، خودکارآمدی پایین منجر به محافظه کاری آموزشی و چسبیدن به روش های معلم محور می گردد. این مقاله ضمن بررسی ابعاد روان شناختی این رابطه، به موانع ساختاری در نظام آموزشی ایران نیز می پردازد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: خودکارآمدی معلم ، روش های نوین تدریس ، آموزش ابتدایی ، نوآوری آموزشی ، روان شناسی تربیتی ، باورهای معلم.