پرورش مهارت انعطاف پذیری در دانش آموزان ابتدایی

دوره ابتدایی به عنوان سنگ بنای شکل گیری شخصیت و مهارت های اجتماعی-هیجانی کودکان، نقشی حیاتی در سلامت روان و موفقیت های آتی آنان ایفا می کند. یکی از کلیدی ترین مهارت های مورد نیاز در دنیای پرچالش و متغیر امروز، «انعطاف پذیری» یا «تاب آوری» است. این مقاله با هدف بررسی عمیق مفهوم تاب آوری در بافت مدارس ابتدایی، به واکاوی راهکارهای عملی برای پرورش این مهارت در دانش آموزان می پردازد. انعطاف پذیری تنها به معنای تحمل سختی ها نیست، بلکه توانایی بازگشت به تعادل پس از مواجهه با ناملایمات و سازگاری مثبت با تغییرات محیطی است. در این پژوهش توصیفی-تحلیلی، نقش سه ضلع مثلث تربیتی یعنی خانواده، مدرسه و خود دانش آموز بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که ایجاد محیطی امن و حمایتگر، آموزش مهارت های حل مسئله، تقویت هوش هیجانی و ارتقای حس خودکارآمدی، از جمله موثرترین روش ها برای افزایش تاب آوری در کودکان هستند. همچنین به نقش حیاتی معلمان به عنوان الگوهای تاب آوری و اهمیت تعامل سازنده میان خانه و مدرسه اشاره شده است. در نهایت، راهکارهایی بومی متناسب با فرهنگ ایرانی برای پیاده سازی در نظام آموزشی پیشنهاد گردیده است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تاب آوری ، انعطاف پذیری روان شناختی ، دانش آموزان ابتدایی ، مهارت های سازگاری ، سلامت روان ، آموزش و پرورش ابتدایی ، حل مسئله.