فضاهای یادگیری انعطاف پذیر و تاثیرشان بر مشارکت فعال

در عصر حاضر، پارادایم های آموزشی از رویکردهای معلم محور و انتقال یک سویه دانش به سمت رویکردهای دانش آموزمحور و یادگیری سازنده گرا تغییر جهت داده اند. در این میان، فضای فیزیکی به عنوان «معلم سوم» نقش بسزایی در تسهیل یا ممانعت از فرآیندهای یادگیری ایفا می کند. این مقاله به بررسی مفهوم فضاهای یادگیری انعطاف پذیر و تاثیر عمیق آن بر ابعاد مختلف مشارکت فعال (شناختی، عاطفی و رفتاری) فراگیران می پردازد. فضاهای انعطاف پذیر با قابلیت تغییرپذیری، چندعملکردی بودن و ادغام فناوری، امکان شخصی سازی یادگیری و تعاملات گروهی را فراهم می آورند. در این پژوهش با مرور ادبیات نظری و مبانی روان شناسی محیط، استدلال می شود که شکستن ساختارهای صلب کلاس های سنتی و جایگزینی آن ها با محیط های سیال، منجر به افزایش حس تعلق، انگیزش درونی و در نهایت بهبود عملکرد تحصیلی می شود. همچنین چالش های پیاده سازی این فضاها در بافت آموزشی ایران و راهکارهای مدیریتی و طراحی مرتبط مورد بحث قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: فضاهای یادگیری انعطاف پذیر ، مشارکت فعال ، معماری آموزشی ، روان شناسی محیط ، یادگیری سازنده گرا ، تعاملات کلاسی ، طراحی مدرسه.