کلاس درس برای همه مغزها؛ پذیرش و مدیریت تنوع عصبی (Neurodiversity) در مدارس عادی

مفهوم «تنوع عصبی» یا نورودایورسیتی (Neurodiversity) پارادایم نوظهوری در علوم اعصاب و علوم تربیتی است که تفاوت های عصبی-شناختی نظیر اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD)، طیف اوتیسم (ASD)، نارساخوانی (Dyslexia) و سایر تفاوت های یادگیری را نه به عنوان «بیماری» یا «نقص»، بلکه به عنوان تنوع طبیعی ژنوم انسان و سیم کشی مغز معرفی می کند. در حالی که سیستم های آموزشی سنتی اغلب بر اساس مدل «تک سایز» و برای مغزهای «نرمال» (Neurotypical) طراحی شده اند، کلاس های درس امروزی نیازمند بازنگری بنیادین در روش های تدریس، محیط فیزیکی و سیستم های ارزشیابی هستند تا بتوانند پتانسیل های نهفته در مغزهای متفاوت را شکوفا کنند. این مقاله با رویکردی مبتنی بر علوم اعصاب و روانشناسی تربیتی، به بررسی راهکارهای عملی برای پیاده سازی آموزش فراگیر در مدارس عادی می پردازد. هدف، گذار از مدل پزشکی (تمرکز بر درمان نقص) به مدل اجتماعی (تمرکز بر رفع موانع محیطی) است تا محیطی فراهم شود که در آن تفاوت های پردازش حسی، عملکردهای اجرایی و سبک های ارتباطی به رسمیت شناخته شوند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تنوع عصبی ، آموزش فراگیر ، ADHD ، اوتیسم ، طراحی جهانی برای یادگیری (UDL) ، علوم اعصاب تربیتی ، پردازش حسی.