مینیمالیسم دیجیتال در مدرسه؛ مدیریت حواس پرتی و بازگرداندن تمرکز در عصر گوشی های هوشمند

در عصر حاضر، مدارس با بحرانی نامرئی اما فراگیر مواجه هستند: بحران توجه. نفوذ گسترده گوشی های هوشمند و رسانه های اجتماعی به زیست بوم آموزشی، اگرچه دسترسی به اطلاعات را تسهیل کرده، اما چالش های عمیقی را در زمینه تمرکز، سلامت روان و یادگیری عمیق (Deep Learning) ایجاد نموده است. این مقاله با رویکردی انتقادی و راهکارمحور، به بررسی مفهوم «مینیمالیسم دیجیتال» (Digital Minimalism) به عنوان یک فلسفه کاربردی در محیط های آموزشی می پردازد. هدف، حذف تکنولوژی نیست، بلکه بازمهندسی رابطه دانش آموزان و معلمان با ابزارهای دیجیتال در راستای بهینه سازی شناختی است. این پژوهش با تکیه بر یافته های علوم اعصاب و روان شناسی تربیتی، تاثیرات مخرب «اقتصاد توجه» و الگوریتم های اعتیادآور بر مغز در حال رشد نوجوانان را تحلیل می کند. سپس، راهکارهای عملیاتی برای پیاده سازی مینیمالیسم دیجیتال در سه سطح سیاست گذاری مدرسه، پداگوژی کلاس درس و فرهنگ خانواده ارائه می شود. تمرکز اصلی بر احیای مهارت «کار عمیق»، ارزش گذاری مجدد بر سکوت و ملال به عنوان پیش زمینه خلاقیت، و گذار از اتصال دائم به اتصال تعمدی است. یافته ها نشان می دهد که ایجاد پناهگاه های امن از حواس پرتی در مدارس، نه تنها عملکرد تحصیلی را بهبود می بخشد، بلکه به تاب آوری روانی و بازیابی هویت فردی دانش آموزان کمک شایانی می کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: مینیمالیسم دیجیتال ، اقتصاد توجه ، کار عمیق ، مدیریت حواس پرتی ، سم زدایی دیجیتال ، تمرکز در آموزش ، روان شناسی یادگیری.