نوروپلاستیسیتی (انعطاف پذیری عصبی) و باور به رشد؛ چگونه معماری مغز دانش آموز را با کلمات تغییر دهیم؟

در دهه های اخیر، کشفیات علوم اعصاب درباره «نوروپلاستیسیتی» یا انعطاف پذیری عصبی، پارادایم های تربیتی را دگرگون کرده است. این یافته که مغز انسان تا پایان عمر، و به ویژه در دوران کودکی و نوجوانی، قابلیت تغییر ساختاری و کارکردی دارد، زیربنای علمی نظریه «باور به رشد» (Growth Mindset) کارل دوک را فراهم می آورد. این مقاله با رویکردی بین رشته ای، پیوند میان بیولوژی مغز و زبان شناسی تربیتی را واکاوی می کند. هدف اصلی، تبیین این واقعیت است که کلمات و بازخوردهای کلامی معلم، صرفا ابزارهای ارتباطی نیستند، بلکه محرک های بیولوژیکی هستند که می توانند مسیرهای عصبی جدیدی را ایجاد یا مسیرهای معیوب پیشین را اصلاح کنند. در این پژوهش، مکانیسم های سلولی یادگیری (LTP و LTD)، نقش میلین سازی در تثبیت مهارت ها، و تاثیر استرس و کورتیزول بر آتروفی هیپوکامپ بررسی می شود. سپس، با گذار به جنبه های کاربردی، استراتژی های کلامی دقیقی برای معلمان ارائه می گردد تا با استفاده از «قدرت هنوز» (The Power of Yet) و بازخوردهای فرآیند-محور، معماری مغز دانش آموزان را به سمت یادگیری مادام العمر و تاب آوری شناختی هدایت کنند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: نوروپلاستیسیتی ، باور به رشد ، علوم اعصاب تربیتی ، بازخورد کلامی ، معماری مغز ، سیناپس زایی ، کارل دوک ، زبان شناسی تربیتی.