واقعیت افزوده (AR) و کلاس های بدون دیوار؛ تجربه یادگیری غوطه ورانه در مدارس با بودجه محدود

در چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، فناوری های نوظهور پتانسیل عظیمی برای دگرگونی فرآیندهای یاددهی-یادگیری دارند، اما محدودیت های بودجه ای و زیرساختی در مدارس دولتی و مناطق کمتر برخوردار، اغلب به عنوان مانعی بزرگ در برابر پذیرش این فناوری ها عمل می کنند. واقعیت افزوده (Augmented Reality - AR) به عنوان پلی میان دنیای فیزیکی و دیجیتال، با افزودن لایه های اطلاعاتی مجازی بر روی محیط واقعی، فرصتی بی نظیر برای خلق «کلاس های بدون دیوار» و تجربیات یادگیری غوطه ورانه (Immersive Learning) فراهم می آورد. این مقاله با تمرکز بر راهکارهای مقرون به صرفه، به بررسی چگونگی ادغام AR در برنامه درسی مدارسی می پردازد که توانایی خرید تجهیزات گران قیمت را ندارند. با بهره گیری از مدل های آموزشی سازنده گرایی و یادگیری موقعیتی، نشان داده می شود که چگونه گوشی های هوشمند معمولی و ابزارهای رایگان یا متن باز می توانند مفاهیم انتزاعی را ملموس سازند. تمرکز اصلی بر استراتژی هایی نظیر «بیار و استفاده کن» (BYOD)، استفاده از نشانگرهای کاغذی (Paper-based Markers) و اپلیکیشن های مبتنی بر وب است. یافته ها حاکی از آن است که AR با کاهش بار شناختی و افزایش درگیری عاطفی و حسی دانش آموزان، می تواند عدالت آموزشی را ارتقا داده و کیفیت یادگیری را حتی در محیط های با امکانات محدود، به طرز چشمگیری بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: واقعیت افزوده ، یادگیری غوطه ورانه ، عدالت آموزشی ، مدارس کم هزینه ، یادگیری سیار ، تکنولوژی آموزشی