آسیب های سیستم مدیریت منابع انسانی در نظام آموزشی آموزش و پرورش

نظام آموزشی هر کشوری قلب توسعه پایدار آن محسوب می شود و اثربخشی این نظام به طور مستقیم به کیفیت و مدیریت منابع انسانی آن وابسته است. مدیریت منابع انسانی (HRM) در آموزش و پرورش ایران، با وجود اهمیت حیاتی، با مجموعه ای از آسیب ها و چالش های ساختاری، فرایندی، فرهنگی و مدیریتی مواجه است که کارایی و اثربخشی کلی نظام را تضعیف می کند. این پژوهش با هدف شناسایی، تحلیل و ارائه مدل آسیب شناسی سیستم مدیریت منابع انسانی در آموزش و پرورش ایران، با رویکردی تحلیلی و انتقادی، انجام شده است. ساختار مقاله بر پایه یک مرور جامع ادبیات و چارچوب های نظری HRM در بخش دولتی و آموزشی بنا شده است. روش شناسی پژوهش، ماهیتی توصیفی-تحلیلی داشته و اطلاعات از طریق مطالعه تطبیقی و بررسی اسنادی اسناد بالادستی و پژوهش های موجود گردآوری و تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که آسیب ها در سطوح مختلف سیاست گذاری (مانند عدم هماهنگی با سند تحول بنیادین)، ساختاری (تمرکز گرایی و عدم تفویض اختیار)، فرایندی (ضعف در جذب، توسعه و ارزشیابی)، انسانی (فرسودگی شغلی و انگیزه پایین)، فرهنگی (مقاومت در برابر تغییر) و فناوری (عقب ماندگی در سیستم های اطلاعاتی منابع انسانی) ریشه دوانده اند. این آسیب ها پیامدهای عمیقی بر کیفیت آموزش، بهره وری نیروی انسانی و به ویژه عدالت آموزشی (ناشی از توزیع نامتوازن نیروی انسانی متخصص) دارند. در نهایت، یک مدل تحلیلی توصیفی از این آسیب ها ارائه شده و راهکارهای سیاستی مبتنی بر اصلاحات بنیادین در رویکرد حکمرانی منابع انسانی پیشنهاد گردیده است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مدیریت منابع انسانی ، آموزش و پرورش ، آسیب شناسی سازمانی ، حکمرانی منابع انسانی ، بهره وری آموزشی ، عدالت آموزشی.