راهبردهای ارتباطی، همکاری های خانه-مدرسه و تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از مهم ترین شاخص های کیفیت نظام های آموزشی به شمار می رود و عوامل متعددی در تحقق آن نقش دارند. در میان این عوامل، راهبردهای ارتباطی موثر و همکاری های هدفمند میان خانه و مدرسه به عنوان یکی از مولفه های کلیدی مورد توجه پژوهشگران حوزه آموزش قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش راهبردهای ارتباطی و میزان همکاری های خانه–مدرسه و تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، اسناد پژوهشی و نتایج مطالعات پیشین انجام شده است. داده ها از طریق تحلیل یافته های پژوهش های داخلی و خارجی و بررسی الگوهای تعامل والدین و مدرسه گردآوری و تفسیر شده اند. نتایج نشان می دهد که وجود ارتباط منظم، دوسویه و مبتنی بر اعتماد میان والدین و معلمان، مشارکت فعال خانواده ها در فرایندهای آموزشی و آگاهی والدین از وضعیت تحصیلی فرزندان، تاثیر معناداری بر افزایش انگیزه تحصیلی، بهبود عملکرد درسی و کاهش افت تحصیلی دانش آموزان دارد.همچنین یافته ها حاکی از آن است که استفاده از راهبردهای ارتباطی نوین نظیر شبکه های اجتماعی آموزشی و جلسات مشاوره منظم می تواند سطح همکاری خانه و مدرسه را ارتقا داده و پیامدهای آموزشی مثبتی به همراه داشته باشد. بر این اساس، تقویت ساختارهای ارتباطی و نهادینه سازی همکاری های خانه–مدرسه می تواند به عنوان راهکاری موثر در ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مورد توجه سیاست گذاران آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

راهبردهای ارتباطی ، همکاری خانه–مدرسه ، پیشرفت تحصیلی ، مشارکت والدین ، نظام آموزشی