مدرسه هوشمند و توسعه مهارت های قرن بیست ویکم

در عصر حاضر که به عصر اطلاعات و جامعه دانایی محور شهرت دارد، نظام های آموزشی با چالش های بنیادینی در روش های یاددهی و یادگیری مواجه هستند. مدل های سنتی آموزش که بر پایه ی انتقال یک سویه ی دانش و حفظیات استوار بودند، دیگر پاسخگوی نیازهای پیچیده و پویای بازار کار و زندگی اجتماعی در قرن بیست ویکم نیستند. ظهور فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی (ICT) و ادغام آن ها در بستر آموزش، منجر به پیدایش مفهومی به نام «مدرسه هوشمند» شده است. هدف اصلی این مقاله، بررسی نقش و تاثیر مدارس هوشمند در پرورش و توسعه مهارت های ضروری قرن بیست ویکم از جمله تفکر انتقادی، خلاقیت، ارتباط موثر، همکاری و سواد دیجیتال است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی-توصیفی، ضمن تبیین مبانی نظری مدارس هوشمند، به واکاوی چگونگی تسهیل فرآیند اکتساب مهارت ها توسط ابزارهای فناورانه می پردازد. یافته های این مقاله نشان می دهد که هوشمندسازی مدارس تنها تجهیز سخت افزاری نیست، بلکه نیازمند تغییر در پداگوژی، محتوا و نقش معلم است. همچنین با استناد به پژوهش های محققان ایرانی، چالش ها و راهکارهای بومی سازی این مدارس در ایران مورد بحث قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مدرسه هوشمند ، مهارت های قرن ۲۱ ، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، تفکر انتقادی ، خلاقیت ، یادگیری الکترونیکی ، نظام آموزشی ایران.