یادگیری تعاملی درمدرسه مبتنی بر فناوری وافزایش مشارکت دانش آموزان

در عصر حاضر، ورود فناوری های نوین به عرصه آموزش و پرورش، پارادایم های سنتی یادگیری را به چالش کشیده و افق های جدیدی را پیش روی معلمان و دانش آموزان گشوده است. یادگیری تعاملی مبتنی بر فناوری، به عنوان رویکردی که در آن دانش آموز از یک دریافت کننده منفعل اطلاعات به یک مشارکت کننده فعال تبدیل می شود، محور اصلی تحولات آموزشی قرن بیست و یکم است. این مقاله با هدف بررسی عمیق نقش فناوری در تسهیل یادگیری تعاملی و تاثیر مستقیم آن بر افزایش مشارکت شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان تدوین شده است. در این پژوهش، مبانی نظری یادگیری تعاملی، ابزارهای فناورانه نوین نظیر هوش مصنوعی، واقعیت افزوده و پلتفرم های یادگیری اجتماعی مورد واکاوی قرار گرفته و چگونگی تاثیرگذاری آن ها بر انگیزش درونی و بیرونی دانش آموزان تشریح می شود. همچنین، چالش های پیاده سازی این رویکرد در مدارس ایران، از جمله زیرساخت های فنی و آمادگی معلمان، با استناد به پژوهش های بومی مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که تلفیق صحیح پداگوژی و تکنولوژی، نه تنها یادگیری را عمیق تر می کند، بلکه مدرسه را به محیطی پویا و جذاب برای نسل دیجیتال تبدیل می نماید.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: یادگیری تعاملی ، فناوری آموزشی ، مشارکت دانش آموزان ، مدارس هوشمند ، آموزش الکترونیکی ، درگیری تحصیلی ، پداگوژی نوین.