مقایسه تاثیر آموزش مبتنی بر بازی و آموزش سنتی بر حافظه بلندمدت دانش آموزان

در عصر حاضر، نظام های آموزشی با چالش های متعددی در زمینه افزایش کارایی یادگیری و تثبیت اطلاعات در ذهن دانش آموزان روبرو هستند. یکی از دغدغه های اصلی معلمان و متخصصان علوم تربیتی، پایداری یادگیری و انتقال آن به حافظه بلندمدت است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی دو رویکرد آموزشی متفاوت، یعنی آموزش مبتنی بر بازی (Game-Based Learning) و آموزش سنتی (Traditional Learning)، بر میزان ماندگاری اطلاعات در حافظه بلندمدت دانش آموزان انجام شده است. روش تحقیق در این مقاله مبتنی بر مرور سیستماتیک و تحلیل تطبیقی مطالعات پیشین است. یافته ها نشان می دهد که آموزش سنتی که غالبا بر پایه سخنرانی معلم و حفظ کردن مطالب استوار است، اگرچه در کوتاه مدت می تواند منجر به یادآوری سریع شود، اما در انتقال اطلاعات به حافظه بلندمدت با محدودیت هایی مواجه است. در مقابل، آموزش مبتنی بر بازی با درگیر کردن هیجانات، افزایش انگیزه درونی، تعامل فعال و تکرار لذت بخش، بستری غنی برای پردازش عمیق اطلاعات فراهم می کند. نتایج حاکی از آن است که دانش آموزانی که تحت آموزش مبتنی بر بازی قرار می گیرند، در آزمون های یادداری با فاصله زمانی، عملکرد بهتری نسبت به گروه آموزش سنتی دارند. این مقاله پیشنهاد می کند که تلفیق مکانیسم های بازی وارسازی در برنامه های درسی می تواند راهکاری موثر برای بهبود حافظه بلندمدت و کیفیت یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش مبتنی بر بازی ، آموزش سنتی ، حافظه بلندمدت ، یادگیری فعال ، انگیزه تحصیلی ، بازی وارسازی ، علوم شناختی.