آموزش ترکیبی؛ همگرایی یادگیری حضوری و مجازی

در عصر حاضر، فناوری اطلاعات و ارتباطات تمامی ابعاد زندگی بشر، از جمله حوزه آموزش را دستخوش تغییرات بنیادین کرده است. ظهور اینترنت و ابزارهای دیجیتال، انحصار کلاس های درس سنتی را شکسته و افق های جدیدی را پیش روی یادگیرندگان و یاددهندگان گشوده است. با این حال، حذف کامل تعاملات انسانی و کلاس های حضوری نیز با چالش های تربیتی و اجتماعی همراه بوده است. در این میان، رویکرد «آموزش ترکیبی» (Blended Learning) به عنوان نقطه تلاقی و همگرایی میان آموزش سنتی (چهره به چهره) و آموزش مجازی (الکترونیکی)، به عنوان کارآمدترین راه حل مطرح شده است. این مقاله با هدف بررسی عمیق مفهوم آموزش ترکیبی، مولفه ها، الگوها، مزایا، چالش ها و راهکارهای پیاده سازی آن در نظام آموزشی ایران تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که آموزش ترکیبی با بهره گیری از انعطاف پذیری آموزش مجازی و عمق تعاملات آموزش حضوری، می تواند منجر به افزایش کیفیت یادگیری، رضایت دانشجویان و دانش آموزان و بهینه سازی منابع آموزشی گردد. در این پژوهش با استناد به منابع معتبر داخلی، ابعاد مختلف این رویکرد واکاوی شده و نقشه راهی برای گذار از آموزش سنتی به آموزش ترکیبی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، یادگیری آمیخته ، همگرایی آموزشی ، آموزش مجازی ، یادگیری الکترونیکی ، پداگوژی نوین ، تعامل آموزشی.