عدالت دیجیتال و دسترسی برابر به فناوری های آموزشی در مناطق روستایی

در عصر حاضر، فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار و عدالت اجتماعی شناخته می شود. با تغییر پارادایم های آموزشی از شیوه های سنتی به رویکردهای مدرن و مبتنی بر وب، مسئله «شکاف دیجیتال» به یکی از چالش های بنیادین در نظام های آموزشی، به ویژه در کشورهای در حال توسعه تبدیل شده است. این مقاله به بررسی مفهوم عدالت دیجیتال و وضعیت دسترسی به فناوری های آموزشی در مناطق روستایی ایران می پردازد. هدف اصلی، تحلیل نابرابری های موجود در زیرساخت ها، سواد دیجیتال و کیفیت محتوای آموزشی میان مناطق شهری و روستایی است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی-توصیفی و با بهره گیری از منابع بومی، نشان می دهد که اگرچه گام هایی برای توسعه شبکه ملی اطلاعات برداشته شده، اما موانع اقتصادی، فرهنگی و ساختاری همچنان مانع تحقق عدالت آموزشی واقعی در روستاها هستند. یافته ها حاکی از آن است که عدم دسترسی برابر، نه تنها منجر به افت تحصیلی می شود، بلکه چرخه فقر را در این مناطق بازتولید می کند. راهکارهای پیشنهادی شامل توسعه زیرساخت های فیزیکی، بومی سازی محتوا، توانمندسازی معلمان روستایی و سیاست گذاری های تبعیض مثبت است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی:عدالت دیجیتال ، شکاف دیجیتال ، فناوری آموزشی ، مناطق روستایی ، عدالت آموزشی ، یادگیری الکترونیکی ، توسعه پایدار ، سواد رسانه ای.