همزیستی با هوش مصنوعی در کلاس درس

ورود مدل های زبانی بزرگ (LLMs) و هوش مصنوعی مولد به عرصه آموزش، زلزله ای شناختی در پارادایم های سنتی یادگیری و یاددهی ایجاد کرده است. این مقاله با رد رویکرد “ممنوعیت” و پذیرش رویکرد “همزیستی”، به بررسی چگونگی ادغام هوش مصنوعی در اکوسیستم کلاس درس می پردازد. هدف اصلی، ترسیم نقشه راهی است که در آن هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین معلم، بلکه به عنوان یک “کمک مربی هوشمند” و “تسهیل گر شناختی” عمل می کند. در این پژوهش علمی-ترویجی، ضمن بررسی تغییرات بنیادین در نقش معلم و دانش آموز، به کاربردهای عملی هوش مصنوعی در شخصی سازی آموزش، تحول در نظام سنجش و ارزیابی، و چالش های اخلاقی نظیر سوگیری الگوریتمی و توهمات داده ای پرداخته می شود. یافته ها نشان می دهند که آینده آموزش متعلق به مدل های “سنتور” (ترکیب انسان و ماشین) است که در آن مهارت های انسانی نظیر تفکر انتقادی، همدلی و قضاوت اخلاقی در کنار قدرت پردازشی هوش مصنوعی، یادگیری عمیق تری را رقم می زنند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی مولد ، همزیستی انسان و ماشین ، شخصی سازی یادگیری ، سواد هوش مصنوعی ، سنجش فرآیند-محور ، مهندسی پرامپت ، اخلاق دیجیتال.