بررسی تاثیر رابطه عاطفی معلم و دانش آموز بر یادگیری پایدار در دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان سقز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲

هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیر رابطه عاطفی معلم و دانش آموز بر یادگیری پایدار در مدارس شهرستان سقز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بوده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان سقز بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۳۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استاندارد رابطه عاطفی معلم-دانش آموز و پرسشنامه یادگیری پایدار استفاده شد. پایایی ابزارها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید گردید. داده های حاصل با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی) در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که بین رابطه عاطفی معلم و دانش آموز و یادگیری پایدار رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. به عبارت دیگر، هرچه کیفیت تعاملات عاطفی و حمایت های روانی معلم از دانش آموز بالاتر باشد، میزان یادگیری پایدار و ماندگار دانش آموزان افزایش می یابد. نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که مولفه های رابطه عاطفی قادرند پیش بینی کننده خوبی برای یادگیری پایدار باشند. بر اساس نتایج این پژوهش، پیشنهاد می شود که با برگزاری کارگاه های آموزشی برای معلمان جهت تقویت مهارت های ارتباطی و عاطفی، گامی موثر در جهت ارتقای سطح کیفی آموزش و یادگیری پایدار برداشته شود.