تاثیر آموزش مجازی بر تعاملات عاطفی معلم و شاگرد و کاهش پیوند انسانی

با ورود گسترده فناوری های دیجیتال به عرصه آموزش، آموزش مجازی به عنوان جایگزینی برای کلاس های سنتی مطرح شده است؛ اما این تحول چالش های جدیدی را در زمینه تعاملات انسانی به همراه داشته است. هدف اصلی این مطالعه، واکاوی و بررسی تاثیرات آموزش مجازی بر تعاملات عاطفی میان معلم و شاگرد و تبیین نقش آن در کاهش پیوند انسانی است. این مطالعه با رویکردی کیفی و به شیوه مروری و کتابخانه ای انجام شده است. داده های مورد نیاز با مطالعه، بررسی و تحلیل محتوای منابع معتبر شامل کتب، مقالات علمی پژوهشی، پایان نامه ها و اسناد داخلی و بین المللی گردآوری شده اند تا به یک درک جامع از ابعاد عاطفی یادگیری الکترونیکی دست یابد. نتایج بررسی منابع نشان داد که آموزش مجازی با محدود کردن انتقال پیام های غیرکلامی و زبان بدن، مانع اصلی در برقراری همدلی عمیق ایجاد می کند. همچنین، کاهش تعاملات اجتماعی غیررسمی و نبود حضور فیزیکی منجر به تضعیف حس تعلق به جامعه آموزشی و افزایش احساس تنهایی در دانش آموزان شده است. علاوه بر این، دشواری در نظارت عاطفی و تشخیص به موقع مشکلات روانشناختی شاگردان در بستر دیجیتال، توانایی معلمان در ارائه حمایت عاطفی را به شدت محدود کرده و روابط ابزاری و خشک را جایگزین پیوندهای انسانی نموده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، تعاملات عاطفی ، پیوند انسانی ، ارتباطات غیرکلامی ، نظارت عاطفی