توسعه راهبردهای آموزشی برای تقویت هوش هیجانی و مهارت های بین فردی دانش آموزان در محیط های یادگیری رسمی

هدف این مقاله، توسعه راهبردهای آموزشی برای تقویت هوش هیجانی و مهارت های بین فردی دانش آموزان در محیط های یادگیری رسمیاست. در دنیای پیچیده امروز، موفقیت تحصیلی و شغلی تنها منوط به دانش آکادمیک نیست (Goleman, ۱۹۹۵); بلکه برخورداری از شایستگی های هیجانی-اجتماعی نظیر همدلی، خودآگاهی، مدیریت روابط و کنترل تکانه ها، عاملی تعیین کننده در سلامت روان و موفقیت فرد محسوب می شود (Saarni, ۱۹۹۹). این مقاله با روشی توصیفی-تحلیلی و با اتکا به مبانی نظری (با استناد به پژوهش های داخلی همچون کار نوری و همکاران، ۱۴۰۰ و خارجی مانند چاپل و همکاران، ۲۰۲۰) ابتدا به تبیین ضرورت و اهمیت این موضوع با توجه به شکاف موجود بین آموزش های رسمی و نیازهای زندگی واقعی می پردازد. سپس با شناسایی چهارچوب های کلیدی، مدلی جامع مشتمل بر مولفه های اصلی (اهداف، محتوا، روش های تدریس فعال و شیوه های ارزش یابی اصیل) ارائه می دهد. در نهایت، چالش های پیش روی اجرای این مدل (مانند مقاومت در برابر تغییر، کمبود نیروی انسانی مجرب و بار درسی سنگین) و راهکارهای عملیاتی کردن آن در سیستم آموزشی مورد بحث قرار می گیرد. یافته ها حاکی از آن است که ادغام این آموزش ها نیازمند عزمی ملی، بازنگری در برنامه های درسی و توانمندسازی معلمان است. نتایج این مطالعه می تواند چراغ راهی برای سیاست گذاران، برنامه ریزان درسی و مربیان در جهت پرورش نسلی همه جانبه نگر، توانمند و دارای کفایت هیجانی-اجتماعی باشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: مهارت های ارتباطی بین فردی ، مدیریت هیجان ، برنامه درسی رسمی ، هوش هیجانی ، آموزش و پرورش ، طراحی مدل.