تاثیر تحولات آموزشی ناشی از ورود هوش مصنوعی به مدارس بر انگیزه تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش به بررسی عمیق و همه جانبه تاثیرات چندوجهی تحولات فناورانه ناشی از ادغام هوش مصنوعی (AI) در محیط های آموزشی مدارس، به ویژه بر مولفه های کلیدی انگیزه تحصیلی دانش آموزان، می پردازد. ورود هوش مصنوعی به فرآیندهای یاددهی-یادگیری، تحولی پارادایمی ایجاد کرده است که از شخصی سازی مسیرهای یادگیری تا ارائه بازخورد فوری و سازگار با نیازهای هر دانش آموز متغیر است. این تغییرات بنیادین، پتانسیل عظیمی برای تقویت یا تضعیف عوامل انگیزشی درونی و بیرونی دانش آموزان دارند؛ عواملی نظیر خودکارآمدی درک شده، ارزش گذاری وظایف یادگیری، و احساس تعلق به محیط کلاسی. در این مقاله، مکانیسم هایی که از طریق آن ها ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی (مانند سیستم های آموزش انطباقی، دستیارهای هوشمند، و ابزارهای ارزیابی خودکار) می توانند به طور مستقیم بر نگرش دانش آموز نسبت به یادگیری، سطح تلاش او و پایداری در مواجهه با چالش ها اثر بگذارند، مورد تحلیل قرار گرفته است. فرضیه اصلی بر این پایه استوار است که اگرچه پتانسیل تحریک انگیزه از طریق شخصی سازی و کاهش اضطراب ناشی از شکست وجود دارد، اما استفاده نامناسب یا افراطی از این فناوری می تواند منجر به کاهش استقلال، وابستگی شناختی و در نهایت افت انگیزه درونی گردد. بررسی های انجام شده نشان می دهد که کلید موفقیت در گرو طراحی آموزشی هوشمندانه است که در آن هوش مصنوعی به عنوان یک “توانمندساز” و نه یک “جایگزین” برای نقش معلم و فرآیندهای تعاملی انسانی عمل کند. جنبه های اخلاقی، عدالت آموزشی و نیاز به آموزش معلمان برای هدایت این فضا نیز به عنوان عوامل تعدیل کننده حیاتی در این رابطه مورد تاکید قرار گرفته اند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، انگیزه تحصیلی ، یادگیری شخصی سازی شده ، تحولات آموزشی