ارتباط آموزش رسمی و غیررسمی در توسعه یادگیری مفهومی: رهیافتی به سوی یادگیری یکپارچه و پایدار

هدف اصلی این مقاله، بررسی ارتباط سازنده بین آموزش رسمی و غیررسمی و نقش مکمل این دو در دستیابی به یادگیری مفهومی عمیق و پایدار است. با تاکید بر این که یادگیری مفهومی صرفا از طریق انتقال دانش ساختاریافته حاصل نمیشود، بلکه نیازمند ساخت فعال معنا در بسترهای مختلف زندگی است، استدلال میشود که تلفیق هدفمند این دو حوزه میتواند شکاف بین دانش نظری و کاربردی را پر کند. یافتهها حاکی از آن است که آموزش غیررسمی، با فراهم آوردن زمینههای عینی، افزایش انگیزه درونی و تقویت مهارتهای اجتماعی، به تعمیق و تثبیت مفاهیم آموختهشده در محیط رسمی کمک شایانی میکند. در مقابل، آموزش رسمی چارچوب نظاممند و سلسلهمراتب مفهومی لازم را ارائه میدهد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به مبانی نظری و پیشینه پژوهشی، چالشهای پیش روی این تلفیق از جمله برنامهریزی، ارزیابی و نابرابری دسترسی را بررسی کرده و در نهایت، چارچوبی عملیاتی و پیشنهادهایی کاربردی برای طراحی محیطهای یادگیری یکپارچه ارائه مینماید.

کلیدواژه ها:

یادگیری مفهومی ، آموزش رسمی ، آموزش غیررسمی ، تلفیق ، یادگیری یکپارچه