تقویت و گسترش امر مشارکت مردم در برنامه ریزی شهری از منظر توسعه پایدار

فشار جمعیت، تمرکز کنترل نشده جمعیت در شهرها و تخریب محیط زیست در سال های اخیر موجب شده است که مسوولین امر در شهرها، با توجه بیشتری در خصوص آسیب های احتمالی برنامه ریزی نمایند. در این راستا، امر مدیریت مشارکتی در برنامه ریزی شهری از منظر توسعه پایدار و نحوه دستیابی به یک سیستم مدیریت منسجم، همواره مد نظر مدیران و مسوولین کشورها قرار گرفته است. کنش مشارکتی مستلزم دارا بودن قدرت جمعی افراد ذی نفوذ است. مشارکت به طور اخص با توجه به دامنه آن، دارای اثرات و پیامدهای متفاوتی است. مشارکت در کشور پدیده جدیدی نیست. با این حال امروز با رشد شهرنشینی و به دنبال آن تغییر الگوهای مشارکت، لزوم بازنگری در این مفهوم و ارائه الگوی متناسب با نیازهای امروزی شهروندان، کاملا محسوس است. فراخون مردم به مشارکت از جمله تئوری های «مدیریت مشارکتی» است. در حقیقت مشارکت مردم در اداره شهر و شهرسازی پایه های مشروعیت مدیریت شهری و شهرسازی را قوام بیشتری می بخشد. لذا در اینجاست که لزوم حرکت از پایین به بالا و از درون به بیرون، برای خودی و بومی شدن آنها روشن می گردد؛ که این امر فقط و فقط با درگیر نمودن و مشارکت دادن شهروندان در سرنوشت خویش به سر منزل مقصود ره خواهد برد.

کلیدواژه ها:

پیامدها ، مدیریت ویژه