آموزش مبتنی بر طبیعت: رویکردی موثر در کاهش اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) و ارتقای تاب آوری تحصیلی در دانش آموزان دوره ابتدایی

آموزش مبتنی بر طبیعت (NBE) به عنوان پارادایمی نوظهور در حوزه علوم تربیتی، توجه فزاینده ای را به خود جلب کرده است. این مقاله با روش تحلیل اسنادی-کتابخانه ای، به بررسی مبانی نظری، سازوکارهای موثر و شواهد پژوهشی در مورد نقش آموزش مبتنی بر طبیعت در کاهش علائم اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) و تقویت تاب آوری تحصیلی در دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. بررسی منابع علمی (۲۰۱۰-۲۰۲۴) نشان می دهد که تعامل ساختاریافته با محیط های طبیعی از طریق سه مکانیسم اصلی عمل می کند: ۱) کاهش خستگی ذهنی و بازسازی توجه ارادی از طریق فرآیند «توجه بی قید»، ۲) کاهش استرس فیزیولوژیک و افزایش آرامش روانی، و ۳) تقویت مهارت های کارکردهای اجرایی از طریق فعالیت های مبتنی بر کاوش و حل مسئله. مطالعات مرور شده حاکی از آن است که برنامه های منظم آموزش در طبیعت (حتی به مدت ۳۰ دقیقه در روز) می توانند به طور معناداری علائم بی توجهی، تکانشگری و بیش فعالی را کاهش داده و مولفه های تاب آوری تحصیلی از جمله خودکارآمدی، پشتکار و تنظیم هیجان را بهبود بخشند. این مقاله با جمع بندی شواهد، بر ضرورت گنجاندن رویکرد آموزش مبتنی بر طبیعت در برنامه های آموزشی و مداخلات حمایتی دانش آموزان با علائم ADHD تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر طبیعت ، اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) ، تاب آوری تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، توجه بی قید.