نقش تعامل معلم و دانش آموز در بهبود عملکرد تحصیلی

کیفیت تعامل بین معلم و دانش آموز، یک عامل تعیین کننده کلیدی در اثربخشی فرآیند آموزشی و پیشرفت تحصیلی محسوب می شود. این مقاله با تمرکز بر نقش این تعامل، به تحلیل ابعاد عاطفی، آموزشی و رفتاری آن و سازوکارهای تاثیرش بر عملکرد تحصیلی می پردازد. بر اساس چارچوب های نظری مانند نظریه خودتعیین گری، استدلال می شود که تعامل مثبت و حمایتگر معلم، با تامین نیازهای روان شناختی شایستگی، استقلال و تعلق، انگیزش درونی دانش آموز را تقویت کرده، اضطراب را کاهش داده و مشارکت تحصیلی او را عمیق تر می سازد. در نهایت، این مقاله بر ضرورت اولویت دادن به توسعه مهارت های ارتباطی و عاطفی معلمان، به عنوان مولفه ای اساسی در برنامه های تربیت و توانمندسازی حرفه ای آنان تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

عملکرد تحصیلی ، حمایت عاطفی ، نظریه خودتعیین گری ، تعامل