ارزیابی اثربخشی روش تدریس تعاملی در مقایسه با روش سخنرانی سنتی

انتخاب روش تدریس مناسب، تاثیر مستقیمی بر کیفیت و عمق یادگیری دارد. این مقاله به ارزیابی تطبیقی اثربخشی دو پارادایم رایج آموزشی می پردازد: روش تدریس تعاملی (دانشجو-محور) و روش سخنرانی سنتی (معلم-محور). با مرور نظام مند شواهد تجربی و نظری، نشان داده می شود که در حالی که روش سخنرانی در انتقال حجم زیاد اطلاعات ساختاریافته در زمان کوتاه کارایی دارد، روش تعاملی عموما در دستیابی به یادگیری عمیقتر، تقویت مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله، افزایش انگیزش درونی و مشارکت فعال یادگیرندگان برتری نشان می دهد. این مقایسه، لزوم عبور از نگاه مطلق گرایانه و حرکت به سمت انتخاب موقعیت مدار و تلفیق هوشمندانه هر دو روش، مبتنی بر اهداف آموزشی خاص، ماهیت محتوا و ویژگی های مخاطب را نتیجه می گیرد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس تعاملی ، روش سخنرانی سنتی ، آموزش ، یادگیری