راهبردی حیاتی برای ارتقاء کارایی و موفقیت تحصیلی

کارایی تحصیلی در محیط های آموزشی پیشرفته، به شدت وابسته به توانایی دانشجو در مدیریت موثر منابع محدود، به ویژه زمان، است. این مقاله به بررسی نقش محوری آموزش مدیریت زمان به عنوان یک راهبرد شناختی-رفتاری برای افزایش کارایی و دستیابی به موفقیت تحصیلی می پردازد. با تکیه بر نظریه های روان شناسی شناختی و مدل های یادگیری خودتنظیمی، این پژوهش نشان می دهد که آموزش تکنیک های مدیریت زمان (شامل اولویت بندی، برنامه ریزی و مقابله با اهمال کاری) نه تنها عملکرد تحصیلی را بهبود می بخشد، بلکه عاملی کلیدی در کاهش استرس و افزایش رضایت تحصیلی دانشجویان است.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، کارایی تحصیلی ، یادگیری خودتنظیمی ، برنامه ریزی تحصیلی ، اهمال کاری ، انگیزش ، تکنیک های زمان بندی.